BARWY I FLAGA PAŃSTWOWA

BARWY I FLAGA PAŃSTWOWA

 

 

Polskie barwy narodowe to kolor biały i czerwony. Kolory na polskiej fladze ułożone są zgodnie z ukształtowanym w XIX wieku zwyczajem heraldycznym. Flaga Rzeczpospolitej Polskiej złożona jest z dwóch pasów poziomych – białego i czerwonego, a jej kolory odnoszą się do godła państwowego. Pas górny – biały – symbolizuje orła, natomiast pas dolny – czerwony – to pole tarczy herbowej. Występuje także flaga państwowa RP z godłem.

Długa była droga do przyjęcia takiej symboliki, która narodziła się w początkach naszego państwa i ściśle była związana ze zwyczajami wojennymi. Początkowo płaty różnobarwnej materii osadzane na włóczniach służyły do przekazywania sygnałów i rozkazów. Później nabrały znaczenia symbolicznego.

Po nałożeniu na nie herbów stały się proporcami i chorągwiami, stanowiącymi symbole władzy monarszej. O tym, że chorągiew z Orłem Białym była znakiem państwa polskiego,zaświadcza pieczęć z roku 1290 księcia Przemysława II, który nawet na krótko nałożył koronę królewską. Podobnie było w czasach panowania Władysława Łokietka. Z czasem w Królestwie Polskim wykształciła się chorągiew państwowa z wizerunkiem Orła Białego w koronie na czerwonym płacie i przysługiwała tylko królowi. Przez ponad 200 lat w takim kształcie była znakiem Korony Królestwa Polskiego.

W XVI wieku (po Unii Lubelskiej) pojawiają po raz pierwszy chorągwie z herbem Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Obok wizerunku Orła Białego znalazła się litewska Pogoń. W początkach XVIII wieku kształtowały się chorągwie i sztandary wojskowe, na których dominowała biel i czerwień. W tym samym czasie król August II wprowadził w wojsku białe kokardy noszone na kapeluszach i czapkach. Za panowania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego wojsko zaczęło stosować kokardy biało – czerwone.

Jako barwy narodowe biel i czerwień pojawiły się po raz pierwszy w 1792 roku, w czasie obchodów I rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja. W wojskach Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego przywrócono białe kokardy na nakryciach głowy.

7 lutego 1831 roku, podczas Powstania Listopadowego, sejm królestwa Polskiego przyjął uchwałę, w której ustalono kolor biało – czerwony, jako barwy narodowe. Był to pierwszy akt prawny, formalnie zatwierdzający nasze barwy narodowe. Podczas kolejnych zrywów narodowych barwy biało – czerwone występowały na chorągwiach, plakatach, drukach okolicznościowych i pocztówkach. W połowie XIX wieku zaczął rozpowszechniać się zwyczaj stosowania podczas demonstracji ulicznych małych, biało – czerwonych chorągiewek. Powstańcy styczniowi nosili także biało – czerwone kokardy na nakryciach głowy.

Pod koniec XIX wieku przyjęta została zasada komponowania polskiej flagi narodowej z dwóch pasów równej szerokości, z których górny był koloru białego.

Po raz pierwszy masowo użyto flag biało – czerwonych w Warszawie, w 1916 roku, podczas manifestacji dla uczczenia 125 rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Kolor biały i czerwony uznały wszystkie polskie formacje wojskowe podczas walk o odzyskanie niepodległości. Symbolizowały one jedność narodu polskiego i dążność do utworzenia własnego państwa.

1 sierpnia 1919 roku sejm odrodzonej Polski uchwalił ustawę o godle i barwach narodowych. Tym samych ostatecznie kolorystykę polskich barw narodowych. Tą samą ustawą określony został wizerunek flagi głowy państwa, flagi marynarki handlowej i polskich przedstawicielstw dyplomatycznych, bandery Marynarki Wojennej oraz wzory chorągwi pułków piechoty i sztandarów pułków kawalerii.

Prezydent RP w 1927 roku w swoim rozporządzeniu ustanowił nowy kształt godła państwowego oraz doprecyzował barwę czerwieni na kolor „cynobru” oraz ustalił wizerunek flagi prezydenckiej. W 1935 roku okryto nią trumnę Marszałka Józefa Piłsudskiego.

W Drugiej Rzeczpospolitej biało – czerwona flaga symbolizowała tożsamość narodową, suwerenność i niepodległość państwa polskiego.

Pod biało – czerwonymi sztandarami pułkowymi walczyli żołnierze polscy na frontach II wojny światowej. W okupowanym kraju stawały się znakami bojowymi walczących oddziałów. Widoczne to było podczas Powstania Warszawskiego. Flagi biało – czerwone zatknięte zostały m. in. na Monte Cassino i w Berlinie, wyznaczając szlak bojowy polskich żołnierzy.

W czasach PRL – u obok flagi narodowej wywieszano flagi czerwone, symbolizujące socjalistyczny charakter państwa polskiego, ale nie udało się władzy obniżyć wartości tradycyjnych symboli narodowych, pod którymi dochodziło do robotniczych protestów. Śmiesznym był fakt, że po Święcie Pracy 1 Maja, pośpiesznie zdejmowano biało – czerwone flagi, aby nie pozostały na zniesionym w czasach Polski Ludowej Święcie 3 Maja.

W celu pogłębienia wartości, jakie niosą polskie barwy narodowe, na podstawie ustawy Sejmu z 20 lutego 2004 roku o zmianie ustawy o godle, barwach i hymnie, dzień 2 Maja został ustanowiony:

Dniem Flagi Rzeczpospolitej Polskiej. Centralne obchody tego święta odbywają się na Placu Zamkowym w Warszawie.

 

 

Marek Skolimowski

Nowe Posty

1% PODATKU DLA RANNEGO WETERANA

Działalność naszego Stowarzyszenia skupia się na wzajemnej pomocy weteranów rannych i poszkodowanych w misjach poza granicami kraju, a także na wsparciu rodzin naszych poległych kolegów. Niesiemy również pomoc

BARWY I FLAGA PAŃSTWOWA

BARWY  I FLAGA  PAŃSTWOWA                                                                                   Polskie barwy narodowe to kolor biały i czerwony. Kolory na polskiej fladze ułożone są zgodnie z ukształtowanym w XIX wieku zwyczajem heraldycznym.